منوچهربرون

در همین یک هفته، سه رویداد مهم رسانه‌ای در خوزستان برگزار شد؛ مراسم تجلیل از پیشکسوتان رسانه، مراسم روز خبرنگار و جشنواره رسانه‌های استان. سه اتفاق که شاید در نگاه نخست فقط چند برنامه مناسبتی به نظر برسند، اما اگر کمی عمیق‌تر به آنها نگاه کنیم، پیام مهمی را با خود دارند: رسانه خوزستان هنوز زنده، پویا و امیدوار به آینده است.

برگزاری چنین برنامه‌هایی در شرایط امروز، با دشواری‌های اقتصادی، محدودیت‌های مختلف و هزینه‌های سنگین برگزاری رویدادهای فرهنگی، کار ساده‌ای نیست. باید از کسانی که برای برگزاری این مراسم‌ها تلاش کردند، قدردانی کرد که با تلاش چراغ این رویدادها روشن بماند و جامعه رسانه‌ای استان دوباره در کنار یکدیگر قرار بگیرد.

طبیعی است که هیچ مراسمی خالی از ایراد نیست. همیشه می‌توان نقد کرد، پیشنهاد داد و برای بهتر شدن برنامه بعدی قدم برداشت؛ اما نباید در میان نقدها، اصل اتفاق را فراموش کنیم. حضور پرشمار خبرنگاران، روزنامه‌نگاران، مدیران رسانه و ارباب جراید خوزستان در این برنامه‌ها نشان داد که جامعه رسانه‌ای استان همچنان برای دیدار، گفت‌وگو، همدلی و دیده‌شدن اهمیت قائل است.

رسانه فقط دوربین و میکروفن و کاغذ نیست؛ رسانه مجموعه‌ای از انسان‌هایی است که سال‌ها برای روایت زندگی مردم تلاش کرده‌اند. خبرنگاری که در گرما، گردوغبار، حادثه و بحران به میدان می‌رود، روزنامه‌نگاری که شبانه مطلب خود را به چاپ می‌رساند و تهیه‌کننده و تصویربرداری که برای ثبت یک رویداد ساعت‌ها در صحنه می‌ماند، همه اعضای یک خانواده بزرگ‌اند.

شاید یکی از مهم‌ترین پیام‌های این سه رویداد، ضرورت کنار گذاشتن فاصله‌ها و نزدیک‌تر شدن اهالی رسانه به یکدیگر باشد. رسانه‌های مکتوب و تصویری، خبرگزاری‌ها، پایگاه‌های خبری، خبرنگاران مستقل و پیشکسوتان، رقیب یکدیگر نیستند؛ هر کدام بخشی از پیکره رسانه‌ای خوزستان‌اند.

اگر قرار است صدای خوزستان در تهران و حتی خارج از مرزهای کشور شنیده شود، این صدا باید از یک جامعه رسانه‌ای منسجم، حرفه‌ای و همدل برخیزد. اختلاف سلیقه طبیعی است، نقد نیز ضروری است، اما نباید اختلاف نظر به فاصله و تقابل تبدیل شود.

خوزستان فرزندان رسانه‌ای توانمندی دارد؛ چهره‌هایی که در سطح ملی و حتی بین‌المللی فعالیت کرده‌اند و می‌توانند نام استان را در عرصه‌های مختلف مطرح کنند. حمایت از این افراد، حمایت از شخص نیست؛ حمایت از اعتبار خوزستان است.

در کنار حمایت از جوانان، نباید پیشکسوتان را نیز فراموش کنیم. کسانی که ده‌ها سال در مطبوعات و رسانه تصویری کار کرده‌اند، بخشی از حافظه زنده رسانه استان هستند. جوان امروز نیز به آموزش، تجربه و راهنمایی همین پیشکسوتان نیاز دارد.

سه مراسم در یک هفته، شاید در تقویم رسمی فقط چند رویداد باشند، اما برای جامعه رسانه‌ای خوزستان می‌توانند نقطه‌ای برای آغاز یک مسیر تازه باشند؛ مسیری که در آن به جای حاشیه، همکاری؛ به جای رقابت ناسالم، رفاقت حرفه‌ای و به جای فراموش کردن یکدیگر، دستگیری از هم را انتخاب کنیم.

رسانه خوزستان زمانی قدرتمندتر خواهد شد که اهالی آن پشت یکدیگر بایستند. اگر یکی از خبرنگاران موفق شد، موفقیت او را موفقیت خود بدانیم؛ اگر یکی از رسانه‌های استان در جشنواره‌ای ملی دیده شد، آن را افتخار همه خوزستان بدانیم و اگر پیشکسوتی نیاز به حمایت داشت، پیش از آنکه دیر شود، به سراغش برویم.

این سه مراسم یک پیام روشن داشتند: جامعه رسانه‌ای خوزستان هنوز نفس می‌کشد، هنوز انگیزه دارد و هنوز می‌تواند بزرگ‌تر از اختلاف‌ها و حاشیه‌ها عمل کند.

کافی است هوای همدیگر را داشته باشیم؛ چرا که وقتی رسانه‌های خوزستان کنار هم بایستند، صدای خوزستان بلندتر و ماندگارتر شنیده خواهد شد.