کوثر کریمی: در دل خوزستان، جایی که نفت از دل زمین میجوشد و رودخانهها خاطرههای هزارساله را با خود میبرند، رابطهای پیچیده میان صنعت و انسان شکل گرفته است. سالهاست که مردم این دیار میزبان چاههای نفت و لولههای انتقال انرژیاند؛ اما آنچه در سالهای اخیر رخ داده فراتر از استخراج و صادرات است، روایتی […]
کوثر کریمی: در دل خوزستان، جایی که نفت از دل زمین میجوشد و رودخانهها خاطرههای هزارساله را با خود میبرند، رابطهای پیچیده میان صنعت و انسان شکل گرفته است. سالهاست که مردم این دیار میزبان چاههای نفت و لولههای انتقال انرژیاند؛ اما آنچه در سالهای اخیر رخ داده فراتر از استخراج و صادرات است، روایتی از بازسازی اعتماد، ترمیم زخمهای اجتماعی و بازگشت صنعت به آغوش جامعه.
صنعت نفت در استان خوزستان به عنوان میزبان اصلی منابع نفت و گاز کشور طی سالهای اخیر نقش پررنگی در اجرای پروژههای مسئولیت اجتماعی ایفا کرده است؛ این اقدامات با هدف کاهش محرومیت، ارتقای کیفیت زندگی و وفای به عهد با مردم منطقه انجام شدهاند.
یکی از مهمترین محورهای این مسئولیتها، پروژههای عمرانی و خدماتی است که منجر به تکمیل بیش از یک هزار و ۱۸۵ پروژه عامالمنفعه در استان خوزستان با اعتباری بالغ بر ۳۸ هزار و ۷۰۰ میلیارد ریال شده است.
در زمینه طرحهای هادی روستایی، بهبود زیرساختهای محلی و توسعه راههای ارتباطی نیز آبرسانی و برقرسانی به مناطق کمبرخوردار با اجرای ۹۸ پروژه آبرسانی و چهار پروژه برقرسانی انجام شده است.
در حوزه آموزش و پرورش، اجرای ۵۵۸ پروژه آموزشی شامل ساخت مدارس، تجهیز مراکز آموزشی و حمایت از دانشآموزان مناطق نفتخیز و همچنین تقویت بنیه علمی و فرهنگی با ایجاد فضاهای آموزشی و کتابخانهها انجام شده است.
در حوزه بهداشت و درمان، ۱۳۲ پروژه بهداشتی شامل ساخت مراکز درمانی، تجهیز بیمارستانها و ارتقای خدمات سلامت در مناطق محروم اجرا شده است.
در حوزه ورزش و نشاط اجتماعی، ۴۶۳ پروژه ورزشی برای توسعه زیرساختهای ورزشی، ساخت سالنها، زمینهای بازی، و حمایت از فعالیتهای جوانان اجرا شده است.
در حوزه محیط زیست و اشتغالزایی اجرای طرحهایی برای کاهش آسیبهای زیستمحیطی ناشی از فعالیتهای نفتی و همچنین حمایت از اشتغالزایی محلی از طریق پروژههای عمرانی و خدماتی انجام شده است.
این اقدامات توسط مدیریت نظارت بر طرحهای عمرانی مناطق نفتخیز و به نمایندگی از شرکت ملی نفت ایران انجام شده و نشاندهنده تعهد وزارت نفت به ایفای نقش اجتماعی در کنار فعالیتهای اقتصادی هستند.
تأثیر پروژههای مسئولیت اجتماعی صنعت نفت در خوزستان را میتوان در چند سطح بررسی کرد؛ از بهبود زیرساختها تا تقویت روحیه اجتماعی و بازسازی اعتماد عمومی.
دسترسی به خدمات پایه مانند آب، برق، آموزش و درمان در بسیاری از مناطق محروم افزایش یافته است.
کاهش مهاجرت روستایی به شهرها، بهویژه در مناطقی که پروژههای عمرانی و آموزشی اجرا شدهاند.
ساخت مدارس و مراکز آموزشی باعث افزایش نرخ تحصیل و کاهش ترک تحصیل در مناطق نفتخیز شده است.
جوانان بیشتری به آموزشهای فنی و حرفهای دسترسی پیدا کردهاند، که زمینهساز اشتغال پایدار است.
ایجاد مراکز درمانی و بهداشتی موجب کاهش فاصله درمانی و بهبود شاخصهای سلامت در مناطق دورافتاده شده است.
پروژههای بهداشتی، به ویژه در حوزه پیشگیری، نقش مهمی در کنترل بیماریهای واگیر داشتهاند.
زیرساختهای ورزشی و فرهنگی، بهویژه برای جوانان، باعث تقویت روحیه، کاهش آسیبهای اجتماعی، و افزایش مشارکت اجتماعی شدهاند.
برگزاری رویدادهای محلی در فضاهای جدید، حس تعلق و هویت جمعی را تقویت کرده است.
اجرای پروژهها با مشارکت شوراهای محلی و مردم موجب افزایش اعتماد عمومی به صنعت نفت و دولت شده است.
مردم احساس میکنند که منابع طبیعیشان نه فقط برای تولید و صادرات بلکه به نفع خودشان نیز بهکار گرفته میشود.
پروژههای عمرانی نفت، از ساخت مدرسه و درمانگاه تا آبرسانی به روستاهای دورافتاده نه تنها چهره فیزیکی خوزستان را دگرگون کردهاند، بلکه حس تعلق و امید را در دل مردم زنده کردهاند. وقتی کودک روستایی در مدرسهای تازهساز درس میخواند، یا مادری در درمانگاهی مجهز فرزندش را درمان میکند، نفت دیگر فقط یک منبع اقتصادی نیست، بلکه تبدیل به نیرویی انسانی و اجتماعی شده است.
ساخت صدها مدرسه و مرکز آموزشی در مناطق نفتخیز، گامی استراتژیک در راستای توانمندسازی نسل آینده؛ این پروژهها نه تنها نرخ ترک تحصیل را کاهش دادهاند، بلکه زمینهساز پرورش استعدادهایی شدهاند که شاید روزی خود، مدیران آینده صنعت نفت اما با ریشههایی در خاک خوزستان باشند.
در مناطقی که بیکاری، فقر و آسیبهای اجتماعی سایه انداختهاند، ساخت سالنهای ورزشی و زمینهای بازی، بیش از آنکه یک پروژه عمرانی باشد، نوعی مداخله اجتماعی است. جوانی که در زمین فوتبال تمرین میکند، کمتر در معرض آسیب و بیشتر در مسیر رشد است.
برای سالها، صنعت نفت در خوزستان متهم به بیتوجهی به مردم بود، اما اجرای پروژههای مسئولیت اجتماعی آن هم با مشارکت شوراهای محلی و نهادهای مردمی، نشان داد که میتوان پیوندهای گسسته را ترمیم کرد.
مردم احساس میکنند دیده شدهاند، و این خود سرمایهای اجتماعی است که هیچ بودجهای جایگزینش نمیشود. در پایان شاید بتوان گفت که مسئولیت اجتماعی نفت در خوزستان نه فقط مجموعهای از پروژهها بلکه روایتی از بازگشت صنعت به انسان است، روایتی که اگر با صداقت، استمرار و مشارکت مردمی ادامه یابد، میتواند خوزستان را از یک منطقه نفتخیز به یک منطقه امیدخیز بدل کند.
دیدگاهتان را بنویسید